Işık çağı çocuğundan Annesine Mektup

“Anne, ben seni seçtim. Sen de beni. İyi ki varsın!

Birbirimizi seçtiğimize göre, beraber öğreneceklerimiz, beraber başaracaklarımız olmalı… Ben bazen öfkeli, bazen anlayışsız, bazen yaramaz olabilirim; çünkü ben benim… Lütfen kendimi ifade etmeme izin ver –ne kadar farklı olursam olayım…

Ben senin düşündüklerini düşünemem, dünyayı senin gördüğün gibi göremem.  Eğer benim bir şeyi öğrenmemi istiyorsan, önce sen yap. Göreyim, anlayayım. Laflar, sözler çoğu zaman beynimde uçuşur kalır…

Eğer sözünü dinlemezsem, bil ki seni sevmediğimden,değer vermediğimden değil! Bana gereksiz geldiğinden. Onu anlamadığımdan. Emin ol, yavaş yavaş öğreneceğim. O yüzden kendini üzme. Beni hiç üzme… 😉

Benim için endişelenme. Her şeyin her zaman bir nedeni olduğunu, olması gerektiği için olduğunu hatırla… Sen rahat ol ki, ben de olayım!!

Beni laflarımın, sözlerimin ötesinde dinle lütfen. Benim de sana anlatacaklarım var. Ve sen benim en yakınımsın. Sen olmadan ben olamam. Beni en anlayacak olan sensin!  Gözlerimiz birleşince kalplerimiz de birleşir nasılsa…

Ama her istediğimi de yapma! Ben senin çerçevelerine ihtiyaç duyuyorum. Yoksa dağılırım, neyin benim için uygun olduğunu, neyin olmadığını anlayamam. Sana bir sır vereyim: Çerçevelerimizi belirlerken beni küçük bir çocuk gibi değil, arkadaşınmışım gibi gör 😉

Beraber yapacaklarımız, öğreneceklerimiz var anneciğim… Ben seni seçtim. Sen de beni.

Teşekkür ederim.

Bültenimize Abone Olmak İster misiniz?

Videolar


Bize Ulaşın

info@sebnemozkan.com